Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης για το πώς να γίνουμε «καλοί» γονείς.
Οι περισσότεροι κάνουμε ό,τι μάθαμε, ό,τι κουβαλάμε από τη δική μας οικογένεια ή ό,τι πιστεύουμε πως είναι σωστό, σύμφωνα με τις αξίες και τα πιστεύω μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τα πάντα.

Κάπου εκεί αρχίζουν τα ερωτήματα.
«Αφού κάνω τα πάντα, γιατί το παιδί μου φωνάζει; Γιατί κλαίει; Γιατί δεν ακούει; Τι κάνω λάθος;»

Η αλήθεια είναι πως συχνά το ζήτημα δεν βρίσκεται στο τι κάνουμε, αλλά στο πώς το κάνουμε. Ένα παιδί δεν χρειάζεται τελειότητα. Χρειάζεται στήριξη, αγάπη και αποδοχή. Να νιώθει ότι το βλέπουν, το ακούν και το καταλαβαίνουν, ακόμα και όταν δυσκολεύεται.

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε κλίμα κυριαρχίας, φόβου ή συνεχούς ελέγχου, η σχέση γονέα–παιδιού δυσκολεύεται να γίνει ουσιαστική και ασφαλής. Αντίθετα, η συναισθηματική ασφάλεια είναι εκείνη που επιτρέπει στο παιδί να εκφραστεί, να ηρεμήσει και να αναπτυχθεί.

Η γονεϊκότητα δεν είναι διαδρομή χωρίς λάθη. Είναι μια σχέση που χτίζεται καθημερινά, με προσπάθεια, επίγνωση και κατανόηση – πρώτα προς το παιδί και συχνά προς τον ίδιο μας τον εαυτό