Στις σχέσεις μας συχνά κοιτάμε τι μας δυσκολεύει στον άλλον – τι δεν καταλαβαίνει, τι δεν κάνει, τι θα θέλαμε να αλλάξει. Κάποιες φορές, όμως, η ματιά γυρίζει προς τα μέσα και γεμίζει με ενοχές, αμφιβολίες ή την αίσθηση ότι ίσως κάναμε κάτι λάθος.
Κι όμως, πολλές φορές το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι τι κάνει ή δεν κάνει ο άλλος, αλλά πώς είμαι εγώ μέσα σε αυτή τη σχέση.
Το «εγώ» δεν έχει να κάνει με εγωισμό. Σημαίνει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας, τα όριά μας, τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας. Να μπορούμε να τα αναγνωρίζουμε και να τα εκφράζουμε, χωρίς να τα μεταφέρουμε άθελά μας στους άλλους.
Όλοι μεγαλώνουμε με αξίες και πρότυπα που μας δόθηκαν. Κάποια μας στηρίζουν, κάποια άλλα μπορεί να μας περιορίζουν. Μεγαλώνοντας, έχουμε την ευθύνη να επιλέγουμε τι μας ταιριάζει πραγματικά και τι όχι, και να παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις.
Όταν δεν έχουμε φροντίσει τον εαυτό μας, συχνά περιμένουμε από τους άλλους να καλύψουν κενά ή ανάγκες που δεν έχουμε αναγνωρίσει. Και τότε οι σχέσεις γίνονται βαριές και γεμάτες ένταση.
Μια σχέση που ξεκινά από ένα υγιές «εγώ» έχει χώρο για κατανόηση, εμπιστοσύνη και πραγματική σύνδεση. Όταν φροντίζουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να φροντίσουμε και τους άλλους χωρίς να χανόμαστε.